weekeend, een blog over media, cultuur en participatie

Käfer der auf Apfelbäumen lebt, via Wikimedia Commons

Het begon er mee dat Jan Auke een mailtje stuurde naar mij en de twee andere bestuursleden van onze kleine VvE in de bloemenbuurt Amsterdam Noord. Boodschap: als we meedoen met Burendag 2011, kunnen we 500 euro subsidie van het Oranjefonds krijgen om onze gezamenlijke binnentuin op te knappen. Goed idee, vonden we allemaal. Maar wat gaan we dan doen met de tuin? Vanuit een Franse boomgaard mailde buurman Rob: laten we appelbomen planten.

En voor je het weet, ben je aan het participeren in de buurt! Het moest allemaal snel, want we hadden nog maar een paar dagen om subsidie aan te vragen. Op het programma voor een krappe twee weken: formulier invullen en handtekeningen van 4 buren ophalen, opsturen naar het Oranjefonds, informatie verzamelen over appelbomen, bodembedekkers, boomkwekers en benodigd gereedschap, flyers maken en in de bus doen bij de hele buurt en alvast de tuin voorbereiden.

En zo komen we aan bij zondag 25 september – de dag van het evenement zelf. En bij de clou van dit verhaal. Op zondag deden mee:

• Rob, Marieke en hun twee kinderen
• René, Cécilia en hun twee kinderen
• Jan Auke, ik en onze dochter Hedwig
• buurvrouw Karin
• buurman Gijs
• buurmeisje Rafza
• en een buurvrouw van 84 die een paar blaadjes onkruid uit het hek heeft getrokken

Een klein gezelschap voor een blok van 60 huishoudens. Wat zou ik zelf gedaan hebben, als ik een flyer in de bus had gevonden van een aantal onbekende buren over het opknappen van de binnentuin? Had ik daar tijd voor gemaakt?

Mijn punt is, dat ik eigenlijk wel weet dat participatie niet zo werkt als hier beschreven. Het laatste wat je moet doen: met een klein clubje actieve buurtbewoners alles voorbereiden en dan verwachten dat iedereen wel komt opdagen op jouw feestje. Begin bij de mensen zelf: wat willen ze eigenlijk met de ruimte tussen de woningen? Moet het een tuin blijven of hebben ze ideeën over een andere bestemming?

Dat besefte ik pas, toen Rob donderdagmiddag werd aangesproken door een buurman die zijn fiets naar zijn schuurtje bracht. De buurman, zo’n echte oude Amsterdammer, hart op de tong, vertelde:

“Ze zouden eigenlijk meer schuurtjes moeten bouwen in de plaats van die tuin. D’r passen niet eens twee fietsen in mijn box. En juist de huizen met een tuin hebben ook een grote box, terwijl die een schuurtje kunnen bouwen. Dat klopt niet.”

Of hij dat wel eens aan Ymere had verteld, vroeg Rob. Eén keer, jaren geleden…